24 Mayıs 2013 Cuma

herkes aynı hayatta...

yoğun sınav maratonunun ardından tekrar yazmaya başladım.
yaklaşık 1 aydır süren sınavlar iyice yordu beni. Son yılın keyifle ve kolay geçmesini beklerken, gelen sorularla rüyadan uyanarak gerçek dünyaya döndüm.
bu dönem bütün işlerimi bir kenara atmama ve sadece sınavlara odaklanama neden oluyordu. elimde o kadar yetişmesi gereken iş varken, okuldan ekstra olarak gelen çeviriler ve sunum ödevleri yorgunluğumu bir kat daha arttırıyor.
hepsini atlattım sayılır. sınavlarım bitti. yaklaşık 5 hafta kadar bir süre kaldı okulun bitmesine.
6 sene önce kayıt yaptırmaya geldiğimde "nasıl bitecek bu fakülte" dediğimi daha dün gibi hatırlıyorum.
sıkıntılarla, yorgunluklarla, sevinçlerle geçti.
ilk yılımda hiç birşey bilmeyen bir orçun vardı, herkesten tavsiyeler almaya çalışan, evinden ilk defa uzak bir yere kendi başına gitmiş, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan bir orçun...
yıllar geçti
her yıl yenileri geldi ve git gide kendi yaşadıklarımı görür oldum onlarda.
tekrar ediyor dünya. orçun gidiyor yerine başka biri. farklı yaşamlar değil aslında yaşananlar yaşadığımız dünyada.
herkes birbirinde kendini görüyor. aynı hatalar yapılıyor aynı sorunlarla karşılaşılıyor.
bir yıl önceki kendim ile karşılaşıyorum koridorda selam verdiğim insanda. yüzündeki o bilinmezlik ifadesi o kadar belli ediyor ki kendini...
ve bir şekilde bazen deli gibi koşan bir çocuğun düştüğünde dizlerindeki yaralar gibi kanıyorsunuz her yerinizden, yeri geliyor top atsalar yıkılmaz biri oluyorsunuz. sonunda öğreniyorsunuz yaşamayı...